Turunç

Turunç, ekşi ve acı meyvesiyle reçel, kabuk ve aroma için değerlendirilen bir narenciyedir. Tohumdan çıkan fidan güçlü olabilir fakat meyveye geç yatar ve ana bitkiyle aynı sonucu garanti etmez. Aşılı fidan çeşit özelliğini korur. Turunç ayrıca başka turunçgiller için anaç olarak kullanılabilir.

Yer ve dikim

Tam güneş alan, soğuk havanın birikmediği ve kuzey rüzgârından korunan yer seçin. Turunç bazı tatlı narenciyelerden daha soğuğa dayanıklı olsa da genç fidan ve yeni sürgünler dondan zarar görebilir. Aşı noktasını toprak üstünde bırakın; kök topunu derine gömmeyin.

Su ve toprak

Toprak suyu tutarken fazlasını uzaklaştırmalıdır. Yeni fidanı düzenli, yerleşmiş ağacı hava ve toprağa göre derin sulayın. Gövde dibinde sürekli su biriktirmeyin. Yaprak sararmasında sulama, pH ve besin desenini birlikte inceleyin; kireçli toprakta bazı besinler kök tarafından alınamayabilir.

Budama ve zararlılar

Turunç ağır budama istemez. Kuru, kırık, birbirine sürten ve aşı noktasının altından çıkan dalları temizleyin. Tacı bir anda açmak güneş yanığına yol açabilir. Yaprak galeri güvesi genç sürgünlerde iz, kabuklu bit ve unlu bit yapışkan salgı oluşturabilir; doğru teşhis sonrası müdahale edin.

Hasat amacını belirleyin

Narenciye daldan sonra tatlanmaz. Meyvenin çeşidine özgü turuncu rengi, dolgunluğu, kabuk kokusu ve tadı birlikte değerlendirilmelidir. Reçel veya kabuk amacıyla istenen olgunluk, tohumluk ya da süs amacıyla bekletilenden farklı olabilir. Sapı makasla kesin ve kabuğu yaralanan meyveleri önce kullanın.