Dut

Beyaz, kara ve kırmızı dut adları hem farklı türleri hem de farklı meyve renklerini anlatabilir; beyaz dut ağacında koyu renk meyve veren çeşitler de bulunur. Çeşitler ağaç boyu, meyve dökümü, tat ve olgunlaşma döneminde ayrılır. Küçük bahçede meyvesiz süs dutu ile yenilebilir meyve çeşidini karıştırmamak ve nihai taç büyüklüğünü öğrenmek önemlidir.

Yer seçimi kalıcıdır

Dut tam güneşte en iyi ürünü verir ve farklı topraklara uyum sağlayabilir, fakat köklerinde sürekli su istemez. Olgun ağaç geniş taç yapar; bina, yol, araç parkı ve komşu sınırından yeterli uzaklık bırakın. Koyu meyveler zemini lekeleyebilir, düşen meyveler böcek çekebilir. Bu ayrıntıları fidan küçükken değil, yer seçerken hesaba katın.

Dikim ve budama

Fidanı kök boğazı toprak seviyesinde kalacak şekilde dikin ve ilk yıllarda derin sulayın. Genç ağaçta sağlam ana dallar seçin. Dut büyük kesimlerden yoğun özsu akıtabilir ve yaşlı odun ağır budamaya iyi cevap vermeyebilir. Kuru, kırık ve tehlike oluşturan dalları ölçülü alın; büyük ağaç müdahalesini eğitimli bir uzmana bırakın.

Su ve bahçe temizliği

Yerleşmiş dut kısa kuraklıklara dayanır, ancak uzun sıcak dönemde su eksikliği meyvenin küçük kalmasına ve erken dökülmesine neden olabilir. Toprağın durumuna göre seyrek ama derin sulayın. Kuşlar meyveye ortak olur; ağ kullanmak büyük ağaçta pratik değildir. Dökülen meyveleri düzenli toplamak kaygan zemini, fermantasyonu ve istenmeyen böcekleri azaltır.

Hassas hasat

Dut tam rengini ve yumuşaklığını aldığında kolayca daldan ayrılır; erken toplanan meyve belirgin biçimde tatlanmaz. Taze tüketim için tek tek toplayabilir, toplu hasatta ağacın altına temiz örtü serip dalları nazikçe sallayabilirsiniz. Dalları sopayla vurmak kabuğa ve gelecek sürgünlere zarar verir. Ezilen meyveyi serinletin ve kısa sürede değerlendirin.